BrightLights
serious

Waar was JL al die tijd? Terug van een gala en een dip

Het is inmiddels ruime tijd geleden sinds ik voor het laatst een artikel uit mijn vingers geramd heb. Niet zonder reden, want meneer had het druk de afgelopen maanden. Ik organiseerde een benefiet gala voor Serious Request met medestudenten, begon een nieuw eigen bedrijf, wisselde van opleiding en ook in de relationele sfeer verschoof het een en ander. Maar ik ben terug. Gelukkig.

Het gala

Om bij het begin te beginnen; het gala. Iets wat ik iedere student of jongere kan aanraden, is het organiseren van een veel te groot evenement voor de groep mensen waar je samenwerkt. Wat is het voordeel hiervan? Je leert jezelf en andere mensen gigantisch goed kennen. Ik heb de afgelopen 17 jaar nog nooit zoveel geleerd over mezelf, als de afgelopen anderhalve maand. In deze periode heb ik samen met acht andere studenten van mijn ROC een gala op poten gezet in het grootste theater van de regio. Ons doel? 2500 euro ophalen voor Serious Request. Dit pakte alleen net wat anders uit.

We wilden dit bedrag ophalen door middel van een veiling van studenten, producten van lokale ondernemers en diensten van jonge ondernemers. Het streefbedrag leek ons al onhaalbaar, maar tot ieders verbazing haalden we bijna het dubbele binnen: 4165,50 euro. Toen ik op een troosteloze maandagmiddag het concept bedacht, ging ik er niet vanuit dat we 140 mensen zouden trekken en zo’n mooi bedrag zouden ophalen. Net als de TV-presentator, trouwens, zoals de bovenstaande foto benadrukt viel zijn kaak ook enkele centimeters naar beneden.

Maar het ging niet over rozen, logischerwijs. We hadden veel te weinig tijd om het ook echt te kunnen realiseren. Dat resulteerde in korte nachten, lange dagen en een hoop koffie. Een groep mensen heeft wekenlang het uiterste gegeven om Serious Request te ondersteunen met een zo hoog mogelijk bedrag, waar ik tot op de dag van vandaag nog versteld van sta. Tevens zit ik nog een beetje in de rush van het moment, ik kom namelijk net bij een interview met de krant vandaan, heb een afspraak gemaakt om naar het Glazen Huis in Breda te gaan, en heb vanmiddag al een interview op radio en TV gehad.

De dip

Een wat persoonlijkere noot. Ik heb er lange tijd niet over gesproken, maar voorafgaand en tijdens de organisatie van dit evenement, ging het niet zo goed met uw redacteur. Ik zat, hoe zal ik het omschrijven, een grote dip. Als hoogbegaafde op een ondermaatse opleiding heb ik al een verleden met ‘dippen’ en de hieraan verbonden problematiek, maar sinds augustus van dit jaar ging het bergafwaarts. Ook een van de redenen dat ik niet veel naar de pen gegrepen heb; iets anders dan negativiteit kwam er niet uit.

Ik zeg dit niet vanuit aandachtsschooi-perspectief, louter informerend. Het is namelijk aardig veel voorkomend dat hoogbegaafden kampen met depressies (en de heftige gevolgen daarvan) of andere psychische problemen. Niet gek, als je bedenkt dat de Nederlandse maatschappij een broertje dood heeft aan slimme, unieke studenten. Als kind zijn ben je nog schattig, maar hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je vervelend gaan vinden. Tevens ontwikkelen je hersenen zich anders, en is de kans dat sociaal-incapabel op zult groeien zeer, zeer groot. Het is wat.

Licht

Maar, er is licht. Het is niet allemaal negativiteit. Wat mij persoonlijk geholpen heeft in een van de moeilijkste periodes van mijn tot nu toe onbezorgde, jonge leven, was het iets om handen hebben. Dit evenement, een nieuw bedrijf, noem het op. Hou jezelf bezig, maar zorg ook dat je met iemand praat. Ik was hier zelf nooit zo’n voorstander van als binnenvetter pur-sang, maar het kan je zeker helpen. Alleen zal je constant blijven malen over de dingen die je tegen zitten, en verwerk je het niet; je stopt het weg. Daarom ben ik de mensen ook zo dankbaar die mij op het moment ondersteunen, of hebben ondersteund.

Het gaat beter, dat zeker. Het behalen van een succes met dit gala heeft me een aardige figuurlijke veer in de kont gestoken, maar ik ben er nog niet. Ik ben de afgelopen weken mezelf vaak tegengekomen, en ik weet dat er nog genoeg te doen is. Maar ik zie de toekomst positief in, het komt wel goed.

Mijn advies? Doe wat je leuk vindt, waar je intens gelukkig van wordt, niet wat de maatschappij of wie ook in je omgeving van je verwacht. Heel cliché, maar sla je eigen weg in. Verzamel mensen om je heen die je onvoorwaardelijk steunen en supporten, want alleen bereik je altijd minder. Dit heb ik tijdens de organisatie wel gemerkt, want ik ben heel erg gaan bouwen op de mensen om me heen. Schatten van mensen, stuk voor stuk. De mooiste collega’s die een mens zich kan wensen, durf ik met zekerheid te zeggen.

Dus, daar ben ik weer. Ik ga mijn prachtige columns wekelijks hervatten, ik wil jullie mijn mooie letterkunst immers niet onthouden. Tot het volgende ongenuanceerde, ongefundeerde tiksel van het rechtse modepopje van Brightlights.

Joran-Lars

Joran-Lars

Joran-Lars is 18, Adjunct-hoofdredacteur, volgt een opleiding die 'm geen fluit interesseert en komt zijn dagen door met zijn voetjes op tafel. Buiten school besteedt hij zijn tijd vooral aan lezen en schrijven, en het ondernemen van de meest doldwaze avonturen. Schrijft bij Brightlights over alles wat hem te binnen schiet, wat vaak resulteert in een klaagzang. Lezen op eigen risico!

Reageren